De centrale vraag van de laatste tijd binnen het kabinet is: wat is een studieverzekering en waarvoor wordt deze eigenlijk gebruikt?

Het antwoord lijkt zo voor de hand te liggen: een studieverzekering is bedoeld om belastingvriendelijk een kapitaal bijeen te sparen ten behoeve van uw kinderen, zodat deze een financiële kans krijgen om te studeren.
In de plannen die gemaakt waren, was hiervoor ruimte ingekleed zodat per kind een belastingvrij kapitaal van ƒ 50.000,-- gespaard kon worden. Dit opgespaarde kapitaal zou apart binnen het fiscale regime worden behandeld, zodat hierover geen vermogensrendementsheffing ad 1,2% in rekening gebracht zou worden.
Een mooi sociaal plan dus, wat te verwachten is van een sociaal kabinet.

Staatssecretaris Bos heeft gesproken en een streep door de rekening gehaald. Onze Staatssecretaris blijkt een wijs man: hij is van mening dat het doel van de verzekering, de feitelijke studie, wel eens moeilijk controleerbaar is en daarom fraude in de hand werkt.

En dat is ontegenzeggelijk waar. Want wie garandeert ouders dat hun kinderen intelligent genoeg zijn om te kúnnen studeren? En wat is precies de definitie van 'studie' - betekent dit dat een thuiscursus voor schoonheidsspecialiste of bloemist al dan niet gekwalificeerd wordt? Is er een minimale duur vast te stellen voor een studie? En moet er eigenlijk een baangarantie zijn gekoppeld aan de resultaten?

Het is jammer dat men denkt op deze wijze een discussie te kunnen voeren. Een discussie die veel verder voert dan alleen de 'angst' voor belastingfraude. Deze discussie gaat over de toekomstige kansen van onze kinderen: de belastingbetalers van de toekomst. En ja, natuurlijk kan met deze studieverzekering gefraudeerd worden. Maar wanneer onze Staatssecretaris wérkelijk onderzoek had gedaan, had hij beter kunnen aanvoeren dat niet de mogelijkheid, maar de vorm moet worden aangepakt.
Hoe eenvoudig was het geweest om de controle bij de verzekeraars neer te leggen. Door die verzekeraars alleen toestemming te verlenen om de clausule 'Studieverzekering' te plaatsen zolang er een kind is, wordt die fraude al heel sterk beperkt.

En is de Staatssecretaris dan nóg bang voor fraude? Dan heeft hij het dus over een gemiddelde fraude van zo'n ƒ 300,-- gedurende de looptijd. Per kind, welteverstaan. En alleen als het spaarkapitaal niet wordt gebruikt voor de studie.
Naar onze mening zou het kabinet zich met zaken van écht belang moeten bezighouden: van Nederland een succes te maken door goede investeringen.